เชิง ลบ -

ฟ้าวันนี้มีเมฆสี คล้ำ หลายก้อนลอยเกลื่อน

วันนี้ ดวงตาสีชาของ เธอที่เอ่อ ล้น ด้วย อุทกภัยน้อยๆ จับจ้อง เหม่อ มอง ในเบื้องหน้า อย่างไร้จุดหมาย

.....................................................................................................................................................

บรรยากาศรอบตัว ปรกคลุม ไปด้วย เมฆสีเทาคล้ำ หมองหม่น ลอยเกลื่อน ไร้ที่สิ้นสุด

ดวงตาเธอ หมองหม่นยิ่งกว่า บรรยากาศรอบตัว

หัวใจจมอยู่ในวังวนคล้าย เป็น อนัน ยิ่งกว่า ความไม่สิ้นสุดของเวลา

เหมือนกับว่า ดาวสีฟ้าหม่นดวงนี้ ในทุกอนูอากาศห่อหุ้ม เต็มใจตอบรับ ความรู้สึกเธอ ในตอนนี้ มองดู เหมือนตั้งใจ ประชด เย้ยหยัน

แต่ทว่า เธอ ในตอนนี้ มิ ตอบรับ สื่อภาษา กริยารู้สึกใดต่อ โลกนี้อีกแล้ว

เธออยู่ ไปในวังวน ชื้นแฉะ ฟ่อนเฟะ หยาบคาย กระด้างด้าน มาเกือบทั้งชีวิตที่ อ่อนวัย

ก่อนนั้น เธอ ลืมตาดูโลก เธอค้นพบโลก

แตกระนั้น่ดาวดวงนี้ กลับ ค้นหาเธอพบไม่

ละทิ้ง ละเลย ที่จะหยิบยื่น ความสัมพันธภาพ อันปรกติ วิธี ทั้วไป ให้รู้สึกสุข

วัน นี้โลก ค้นพบเธอ ในวันที่เส้นเวลาของเธอเวียนมาบรรจบ กัน อีกครั้ง

และพยายามสื่อ สารด้วย สะสาร บรรยากาศ ที่ชวน เศร้า้สร้อย คลุมเคลือ

เหมือน แสร้งสำนึกผิด

........................................................................................................................................................

ปิดเปลือกตา อีกครั้ง เธอ มองไม่เห็นสิ่งใด มีเพียงความมืด อนันตกาล ไม่มี มิติ ใด แต่เธอรู้สึก อบอุ่นทางเปลือกกาย ซึ่งแสง แดดอ่อนแรง

มุมปาก ขยับ เล้กน้อย เป็นนัยยะ ของการผ่อนคลาย

เปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง เมฆ สีเทาหม่น เคลื่อน คล้อย คลี่ คลาย หาย ออกไปแล้ว

เผิยให้เห็น แสงแดดที่ถูก ปิด บัง จากความอึมครึม อีกครั้ง

แสง ละลายเลีย ความมืด ไปทุกซอก อนู ที่ คลุมเคลือ

จนจบพบผิวกายของเธอ

โลกค้นพบ เธอแล้ว ....................... แต่มันไม่สำคัญกับเธออีกต่อไปแล้ว

ในความมืด....................เธอค้นพบตัวเอง

ใน1วินาที

เคยคิดกัน มั่งมั๊ย ใน 1 วินาที ของเรา ของ เขา และ ของ มัน เกิดอะไรขึ้นบ้าง หลายคนคงคิดว่า 1วินาทีได้เพียง กระพริบตาเท่านั้น

แต่ผมเชื่อว่า เราสามารถ จดจำ1 วินาที ได้ถ้ามันสำคัญ สำหรับ 1วินาที ที่เราอยากอยู่กับ คนที่เรารักให้นานที่สุด แม่กระทั้งเศษเสี้ยววินาที เราต่างจดจำ

ถ้าเช่นนั้น 1วินาทีมันมีความหมายมากกว่าการกระพริบตาแน่นอน

อยู่ที่คุณเลือกที่จะทำเวลานี้ให้มีความหมายที่สุด

หลายครั้ง เหตุการ อาจเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

แต่ มันเกิด เพียงครั้งเดียว บนโลกใบนี้


..
..
.

สำหรับคนชอบภาพที่เป็นสี ไปบลีอค ของเชิง + ครับ ความคิดเชิงบวก อารมณ์ดี ตามลิงค์ทางนี้เลย
http://spacepositive.exteen.com/

ภาพทุกภาพ อนุญาติ ให้นำไปใช้ได้ แต่ขอเคดิต หรือบอกกล่าวนิดนึงครับ

กำลังใจแด่ทุกคนที่คิดว่าสิ้นหวัง

บางครั้งเราต้องกล้าเผชิญชีวิตในโลก อย่างหนอนที่ไช ผลแอ๊ปเปิ้ลจากจุดหนึ่ง โดยไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ตรงไหน นนั้นทำให้การเดินทางนั้นพิเศษ

การใช้ชีวิตก็เหมือนการเล่นว่าวกลางสายลมแรง
คุณไม่มีเวลามาเปิดตำราว่าต้องทำอย่างไร

ความคิดสร้างสรรค์แตกต่างจากความเฟ้อฝัน
ตรงที่มันสามารถเปลี่ยนตัวมันเองให้เป็นความจริงได้

คบเพื่อนไม่ดีก็เหมือนพบหนังสือที่ทุกหน้าว่างเปล่าและยังอ่านต่อไป

ใบไม้เก่าร่วงหล่นจากต้นลงสู่โคนเพื่อเป็นปุ๋ยให้ตัวมันเอง
ประสพการณ์เลวร้ายในชีวิตเป็นอาหารวิเศษให้เราเจริญเติบโตขึ้น

คนทุกคนในโลกสามารถเป็นครูของเรา

การศึกษาไม่ใช่โรงเรียน ไม่ใช่ตำรา ไม่ใช่มหาวิทยาลัย ไม่ใช่ประกาศนียบัตร ไม่ใช่ปริญญาบัตร
หากคือความสามารถที่ยกระดับของปัญญา และปัญญานั้นไม่ใช่เป็นเพียงความคิดเท่านั้น
หากคือความเมตตาด้วย ดังนั้นการศึกษาจึงไม่ใช่การพัฒนาสมองส่วนเดียว หากเป็นการยกระดับจิตใจและวิถีชีวิตด้วย

คลื่นลูกใหม่ทุกลูกล้วนต่อยอดมาจากซากของคลื่นลูกเก่า
ประวัติศาสตร์มีไว้ศึกษาประสบการณ์ของคนอื่น
ใช้ประโยชน์จากมันเฉกเช่นว่ามันเป็นของเรา

ระบบที่เลิกยากที่สุดในสังคมคือระบบทาส ไม่ว่ามองไปในทิศทางไหน
ก็เห็นแต่ทาสวัตถุ ทาสเงินตรา ทาสมือถือ ทาสรถยนต์ ทาสยี่ห้อสินค้า ทาสชื่อเสีง
น่าขันที่บางคนเห็นโซ่ตรวนเป็นเครื่องประดับ

ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่จากโชค
ไม่น่าภูมิใจเท่าความสำเร็จเล็กน้อยด้วยมือของเราเอง

ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยไม่ใช่ความล้มเหลว ความล้มเหลวคือความคิดที่ว่า
ตนเองไม่สามารถประสบความสำเร็จในชีวิตหากไม่ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย

อกหักก็เหมือนเป็นหวัด ติดง่าย หายง่าย

ความรักธรรมชาติได้หมายถึงการเดินทางไกลไปชมสวนใหญ่โต มิใช่การเกลือกกลิ้งบนผืนทรายขาวริมทะเลหรือการเดินทางขึ้นยอดภูเพื่อชมโลก ความรักธรรมชาติอาจเป็นเพียงการดูเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นตามทาง การดูซากร่วงโรยของสรรพสิ่ง และสามารถพิศวง ถึงความงามของความจริง

ความสนุกของการเรียนรู้คือการลุ้นที่จะคันพบ
ความรู้ใหม่ๆ ที่เรายังไม่ได้เรียนรู้

สรรพชีวิตล้วนมีหน้าที่ของมัน เมฆให้ฝน ต้นไม้ให้อากาศ
เราหายใจ  แมลงผสมเกสร
ทำงานของท่านให้ดีที่สุด ฟันเฟืองตัวเล็กที่สุดก็มีส่วนในการขับเคลื่อนโลก

จงใช้เพื่อนเป็นที่ปรึกษา ไม่ใช่นำทาง

หากเราสามารถรักพื้นถนนหนทางเท่าพื้นบ้านเรา
รักป้ายจราจรเท่ารักผนังบ้านเรา
รักทางม้าลายเท่านักเก้าอี้ตัวโปรด
รักต้นไม้ริมทางเท่ารักเครื่องเรือนของเรา
รักโลกใบนี้เพียงครึ่งเดียวที่บ้านของเรา
รักคนข้างนอกเท่าเสี้ยวเดียวกับที่รักพ่อแม่
คำว่า รัก คงมีความหมายมากกว่านี้

เคยเห็นผึ้งฆ่าตัวตายไหม
เคยได้ยินมดบ่นไหม
เคยได้ยินนกนินทาชาวบ้านไหม
หรือว่าพวกมันรู้ว่ามีเวลาเหลือบนโลกนี้เพียงเล็กน้อย
จึงไม่ยอมเสียเวลาทำเรื่องที่ไร้ความหมาย

มดหนึ่งตัวขนของที่หนักกว่ามันหลายสิบเท่า
น่าขันที่เราอวดตัวว่าฉลาดกว่ามัน
กลับทำงานได้น้อยกว่ามัน

คนฉลาดย่อมรู้จักรักตนเอง
คนที่รักตนเองย่อมไม่ทำร้ายตนเอง
ด้วยการเสพสิ่งสกปรก ตั้งแต่สิ่งเสพติด
อบายมุข ความฟุ้งเฟ้อ
ไปจนถึงอารมณ์ที่ไม่สร้างสรรค์

หากไม่มีกลางคืนหิ่งห้อยคงไม่สามารถเปล่งแสงแสงสวยออกมาใหเราชม
หากไม่มีอุปสรรค เราก็คงไม่มีวันใช้ขีดความสามารถเราถึงที่สุด

โลกนี้ไม่มีงานสกปรก งานสกปรกคืองานของคนใจสกปรกเท่านั้น
โลกนี้ไม่มีงานต่ำต้อย งานต่ำต้อยคืองานของคนที่คิดว่าตนเองไม่มีค่าเท่านั้น

ทุกๆนาทีมีตัวตนของมันเพียงแวบเดียวและไม่หวนกลับมาอีก
น่าเสียดายหากต้องเสียมันไปกับการบ่น การก่นด่าโชคชะตา
การครำครวญ การนิน ทา

หากมีคนเคยพิชิตยอดเขาสูงมาแล้วสักครั้งหนึ่ง
หากมีคนเคยร่ำรวยมาแล้วสักครั้งหนึ่ง
หากมีคนเคยสร้างสรรค์งานชั้นเยี่ยมมาแล้วสักครั้งหนึ้ง
หากมีคนเคยใช้กำลังใจฝ่าอุปสรรคใหญ่หลวงมาแล้วสักครั้งหนึ่ง
หากมีคนเคยทำสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้มาแล้วสักครั้งหนึ่ง
ย่อมพิสูจน์ว่าเราก็ทำได้เช่นกัน

พระอาทิตย์ตก

แล้วก้ขึ้นใหม่อีก




เรื่อง : ขอบคุณ ประโยคดีดี จาก หนังสือ รอยเท้าเล้กๆของเราเอง ของ คุณ วินทร์ เลียววาริณ
ภาพ : monkeyspy
กล้อง : holga 120 s
ฟิลม์ : 120Formapan100 / kodak t-max 100

สำหรับคนชอบภาพที่เป็นสี ไปบลีอค ของเชิง + ครับ ความคิดเชิงบวก อารมณ์ดี ตามลิงค์ทางนี้เลย
http://spacepositive.exteen.com/

ภาพทุกภาพ อนุญาติ ให้นำไปใช้ได้ แต่ขอเคดิต หรือบอกกล่าวนิดนึงครับ

ดินแดนแห่งม่านหมอกวิถี ชนบท อยู่อย่างพอเพียง ท่ามกลางธรรมชาติ ผู้คนดำรงชีพด้วยการปลูกกระเทียม ข้าวโพด ข้าว ชาวบ้าน ใจดี เด็ก วิ่งเล่นหน้าตาเกราะกรังไปด้วยความไร้เดียงสา กำลังเลือนหายไปจาก ดินแดนแห่งนี้ เพราะ วิถี คนเมือง ที่หยิบ ยื่น เศษ อิฐ เศษ ปูน ก่อสรา้ง ซื้อที่ดิน ทำมาหากิน ของชาวบ้าน ที่ทำมาหากินท้ามกลางธรรมชาติหลายรุ่นหลายสมัย กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว ครึกครื้นคราคร่ำไป ด้วยผู้ คน หลายหมื่นหลายแสน ที่แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยแฟชั่น หลากตา เดินเบียดเสียด แอ อัด คล้ายแหล่ง บันเทิง ยามค่ำคืนในเมืองหลวง หนุ่มสาว ร่ำสุราจับจ่ายซื้อของที่ี่ เมืองหลวงก็มี จำหน่ายเช่นกัน

ดนตรีพื้นเมือง ขัดเกลา ด้วยความเป็นอยู่ อย่าง สวยงาม เชกเช่น สะล้อซอซึง ได้เลือนหายไปจากหัวใจ ปาย แล้ว หรือ ธรรมชาติไม่จำเป็นกับ "ปาย"แล้วหรือ อย่าทำร้า้้ยเหยียบย่ำ หยิบยื่น สิ่ง ที่ "ปาย" ไม่ ต้อง การอีกเลย

หรือจะเป็นเพราะ ปาย เป็น แค่ที่ระบายของ กระแสแฟชั้น อากาศ หนาวให้ได้ แต่งตัว ยลโฉมกัน เมื่อใดที่กระแสจากไป ช่วงฤดูร้อน ก็ทิ้งไว้เพียงเศษ ซาก ดิน หินปูน สิ่งก่อสรา้งทันสมัย แล้ว ชาว บ้านหล่ะ เขาไม่สามมารถเรียก พื้นดิน อันมีค่าของ เขากลับมาได้อีกแล้ว

.........ณ ใจกลางอำเภอเมืองปาย ผู้ คนมากมายไม่ว่า หญิง ชาย แต่งองค์ทรงเครื่อง อย่างที่ฝันไฝ่ พร้อมกล้อง บันทึกเรื่องราวตัวโปรด ราคาไม่น้อยหน้าใคร เบียดเสียดแอ อัด กัน เพียงแค่บันทึกภาพ จุด เด่นดังที่สุด ณ อำ เภอ ปายร้านกาแฟนที่ขึ้นชื่อ หลักกีโล ที่บอกว่า ข้านี่พิชิต ปาย ร้านขายแผ่นกระดาษที่อยู่ในภาพยนต์ดัง ว่าฉันนี้ เขียน ข้อความ ถึงเธอ ณ ร้านดังที่ ณ อำเภอ ปาย ที่คน มี สไตล์ อย่าง ฉัน ต้องเหยียบย่ำเขาไปให้ถึง เพียงแค่นั้น

..........ณ นอกตัวอำเภอปาย ผู้คน ผู้ คนไม่มากมายนัก หญิงชาย แต่งองค์ ทรงเครื่องด้วย ชุดที่เขาพอจะ หา มาคลายความหนาวได้บ้าง พร้อม ด้วย อุปกรณ์ ทำมาหากินคู่ใจ ราคาไม่มากเหมือนใครๆหาพื้นที่ พอ เหมาะ เพียงเพื่อ ทำการเพาะปลูก พอเลี้ยง ตัว แล้ว ครอบครัวได้ พร้อมด้วยรักษา ธรรมชาติบริเวณนั้นให้คงอยู่ เพียงเพื่อประกาศ คำขอบคุณ และสำนึก ว่า้้ข้่านี้ เป็น สิ่งมีชีวิตที่ เล็ก และต่ำต้อย เมื่อเปรียบเทียบกับธรรมชาติ และโลกใบนี้ เพียงเท่านั้น

บทสนทนาระหว่าง "ธรรมชาต"ิ กับ "ปาย"

เธอยังเป็นเพืิ่่่อนกับธรรมชาติอยู่หรือเปล่าเขาว่ากันว่าเธอกำลังคบกับสิ่งที่เรียกว่า ความทันสมัย อยู่

ชั้นไม่อยากให้ เธอ เป็นเพียงแค่ภาพความทรงจำเก่าๆ

ชั้นมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของเธอ ชั้นไม่ชอบเลย

ชั้นชอบตื่นเช้าแล้ว มองเธอ ที่ปรกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวเย็นสบายมากกว่านะ

สิ่งที่เธอยังคงรักษาอยู่ในตอนนี้

อย่าให้ผู้ใดแสวงหาผลประโยชน์โดยทำร้ายเธอให้ย่ำแย่ลงไปกว่านี้อีกเลย

เธอ จากไปพร้อมกับความทันสมัยธรรมชาติ อย่างชั้น คงเหงา

แต่ถ้าเป็น ฉัน จากไปเสียเอง เธอคงไม่มี เพื่อน คอย นั่งคุย คอยกระซิบ ผ่านเสียงลม ให้ความอบอุ่นจากแสงแดด แล้วปกคลุมด้วยหมอกเย็นสบาย

ฉันหวังว่า ฉันยัง คงพอจะ เตือน ผู้ คนได้บ้าง ว่าอย่าทำลายเธอ อย่าชักชวนเธอไป ในทางที่ผิด

จะทำอย่างไรหน่ะ หรือ ชั้นพอมีวิธีแต่ อาจจะโหดร้ายกับ มนุษย์เมืองที่แสนจะโง่เขล่าและหยาบคาย

อีกไม่นานชั้นจะมีฤดูหนาวน้อยลง หรืออาจจะไม่มีเลย มนุษย์จะได้มาที่นี้น้อยลง

เธอจะได้ ฟื้น ตัวเองจาก สิ่งที่ มนุษย์ หยิบยื่นให้ พร้อมๆกับทำลายเธอ

ถ้าเธอเหงาชั้นจะพา สิ่งมีชีวิตอื่น นากจาก มนุษย ์ที่แสนหยาบ มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

เพราะ ธรรมชาติอย่างชั้นไม่คิดนำสิ่งใดก็แล้วแต่ที่จะทำลายตัวเธอมาหน่ะสิ

และเป็นเพราะฉันมิอาจทำลาย ปาย ที่ชั้นรักที่ชั้นสร้า้งและบรรจงแต่งแต้มความสวยงาม ความอุดมสมบูรณ์ ด้วยมือชั้นเอง หน่ะสิ

.

.

แด่

ปาย

.

--------------------------------

คำประชด

ขอโทษนะคัรบที่ผมไม่ถ่ายมุมฮิตๆ ที่ปาย อะไรคือมุมฮิตที่ปายหน่ะหรือครับ

-------------------------------------------------------------------------------------

เธอเป็นอะไรหน่ะ

้

ชั้นกำลังร้องให้

เพราะอะไรหล่ะ เห็นเธอร้องให้ ทุกวัน

ก็เพราะชั้นทุ่มเทความรักให้เค๊า แต่.....เค๊าไม่เคยเห็นค่าของชั้นเลย

งั้นชั้นก็คงต้องเสียใจมากกว่าเธอสินะ

ทำมัยหล่ะ

ั

ก็เพราะชั้นเฝ้าคอยแต่จะภาวนาให้เธอมีความสุข ทุกวันที่เธอเศร้าหน่ะสิ

ชั้นก็ยังไม่เข้าใจที่เธอจะต้องเสียใจมากกว่าชั้น

นี่ไงหล่ะก้เพราะ่เธอไม่เคยรู้ ว่าชั้น เป็นห่วงเธอหน่ะสิ เธอไม่เคยแม้ที่จะมองและถามชั้นว่า ทำมัียถึงร้องให้

.

.

.

น้ำตาของผมไหลแรงกว่าเดิมไม่ได้เสียใจเพราะเค๊าไม่เห็นคุณค่าของเรา

แต่เป็นเพราะ่ผมเสียใจที่เราไม่เคยเห็นคุณค่าน้ำตาของคนอื่น

.

.

.

ต้นหญ้าในสนามดูงอกงามคงเป็นเพราะ

.

น้ำตา

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกคนที่เข้าชมครับ

เรื่อง :เจ้าปุย
ภาพ :monkeyspy
บันทึก : ฟิลม(120)์ t-max400

เล่า "ด้วยภาพ"

ผม รัก การเดินทาง

สิ้งที่ ชอบไม่แพ้กัน คือ การถ่ายรูป

ถ่ายในมุมมองของ ตัว เอง

มุมที่เป็นที่รวมตัวของเหงา เล็กๆที่ไม่ใครสนใจ นั่นแหละมุมมองของผม

มุม ที่ สะสม เรื่องราว เล็กๆ คุณจะรู้ สึกได้เอง ถ้าคุณเข้าไปสัมผัส



การได้สัมผัส สิ่งรอบ ข้าง คนรอบ ข้าง บางครั้งจะทำคุณ ได้บางสิ่ง กลับคืนมา ไม่ว่า เพื่อน หรือ ความรัก ที่บางครั้งคุณอาจ จะต้องประหลาดใจ เลยทีเดียว

นี่แหละทางเดินของ ผม

โลกของผม



แล้ว เส้นทาง ของ พวกคุณ หล่ะ มีเรื่อง ราว อะไรบ้าง จดจำ ด้วย ตัวอักษร ด้วยความทรงจำ หรือด้วย ภาพถ่าย
อย่าให้มันผ่านเลยไป เพราะมันอาจจะทำให้คุณอยู่ คนเดียวเมื่อคุณเหงา



ขอบคุณครับ

เรื่อง สิ่งรอบข้าง
ภาพ monkeyspy
บันทึก ฟิลม์

edit @ 16 Dec 2007 23:18:19 by เจ้าปุย

edit @ 17 Dec 2007 00:23:51 by เจ้าปุย